เดือนนึงแล้ว....ที่ไม่มีคำว่าเราอีกแล้ว
มันยากเหลือเกินที่ผ่านมา...
วันแต่ละวัน คืนตะละคืน มันชั่งยาวนาน ก็ไม่รู้จะทรมานไปมากมายเพื่อใคร ยังไงเค้าก็ไม่รับรู้
การที่ได้อยู่คนเดียว การที่ได้ใช้ชีวิตให้เวลากับตัวเองมากขึ้น
วันนี้มันทำให้แซนแกร่งขึ้นบ้าง แต่จริงๆแล้วในใจยังคงหวัง
ยังเผ้ารอ "วันที่เรามีความสุขด้วยกัน" หลายคนบอกเสมอ
ว่าคนเราถ้ามันจะเปนคู่กันจริงๆยังไงก็ต้องมาพบกัน
ขอบคุณตัวเองนะที่ยังไม่เคยลืม ยังคงโทรหาบ่อยๆ
แต่ตัวเองรู้มั๊ย มันยิ่งกดย่ำความรู้สึกเค้า
ให้ยิ่งคิดถึงเรามากขึ้น รักกันมากแค่ไหน แต่สุดท้ายต้องคลาดกัน
มันอาจจะดีกว่าหรือเปล่าถ้าจะปล่อยใ ห้เราทั้งคู่หายไปจากชีวิตกันและกัน
เค้าไม่อยากทรมานแบบนี้เลยย เราจากกันทั้งๆที่รักกันมาก